Voetbal

Leven in Rio is leven met voetbal. Ik vind dat heerlijk! Mensen met dezelfde passie. Wanneer het kan probeer ik om zelf ook een balletje te trappen en vandaag wandel ik met mijn bal naar het strand van Flamengo om me eens lekker uit te leven.

Nu heb ik van de laatste 20 jaar, misschien 5 jaar kunnen voetballen dus “even gaan voetballen” is voor mij een big issue. Ik heb altijd blessures, zware chronische blessures die jarenlang met mij samenleven en waar geen einde aan lijkt te komen. Onderschat het niet, het is een klein litteken op mijn ziel kan ik je vertellen. Maar van de andere kant: hoe minder ik voetbal, hoe groter mijn liefde en drang uitgaan naar het spel en hoe meer ik ervan kan genieten wanneer ik wél speel. Ik wil het niet groter maken dan dat het is, maar dat het duidelijk moge zijn: ik ben gek van voetbal, zélf voetballen.

In Flamengo houd ik de bal een beetje hoog op een pleintje aan het strand met prachtig uitzicht op Pao de Acucar. Ik kijk of ik het balgevoel nog heb. Meer dan de bal in de lucht houden zit er ook niet in met mijn hypergevoelige beentjes. Het gaat gelukkig lekker en zoals altijd is er binnen enkele minuten wederzijds vertrouwen tussen mij en de bal. Echte liefde is voor altijd.

Na een klein half uur komen er een stel Braziliaanse boys die vragen of ik met ze wil voetballen. Een wedstrijdje dus, 5 tegen 5. Zo gaat dat hier in Rio, je speelt 5 tegen 5 waarbij ze allemaal goed kunnen voetballen, atletisch zijn en waarbij niemand wil verliezen. Zulke wedstrijdjes zijn pittig, geloof me. Na enige aarzeling besluit ik om het te doen. Ik kan het niet laten. Pijn of geen pijn, fuck it!

Ik doe (voor mijn doen) rustig en speel een paar potjes mee. Mijn rug, hak, knie en vooral mijn kuit doen zeer. Doorgaan en genieten denk ik bij mezelf, je speelt voetbal met Brazilianen in Rio de Janeiro! Waar hebben we het over. Trouwens ik speel nog goed op m’n oude dag.

Bijtanken

Na 4 partijtjes zijn we al snel een uur verder en zit ik stuk. Ik bedank de jonge goden en wandel half kreupel naar het strand en neem een Agua de Coco (cocosnoot met cocoswater). Puur natuur, verfrissend en goed tegen de dorst! Ik drink gulzig en maak tussen de slokken door een praatje met een paar Brazilianen over het WK in 2014 waarvan ik zeg dat Nederland deze gaat winnen, door in de finale met 3-4 te winnen van Brazilië in het Maracana stadion (Brazilianen worden telkens weer he-le-maal gek bij dat idee). Ik besluit om nog een cocosnoot te nemen en geniet verder met met m’n teentjes in het zand van het uitzicht op Pao de Acucar en de mensen die voorbij komen.

Na een uurtje relaxen wandel ik terug naar huis. Het is een dik halfuur lopen naar de wijk Santa Teresa waar ik woon, maar ik heb nog enkele culinaire stops onderweg. Na een kwartier kom ik bij een Suco. Een Suco is een kleurig en fruitig tentje waar je sapjes en broodjes kunt bestellen, zijn er ontelbaar van in Rio. Ik neem hier een Acai met banaan. Acai is een soort smoothy en zo’n beetje een nationaal drankje. Dat spul is werkelijk verrukkelijk en afgezien van de suiker nog redelijk gezond ook. Ik heb ook nog dorst van het voetballen dus pak ook een Caldo de Cana (suikerrietdrankje). Voor mijn neus worden enkele suikerrietstengels in een persmachine gedaan en 3 tellen later heb ik een glas ijskoude supernatural suikerrietsap voor de neus staan.

Ik kijk wat rond, check mensen (vind ik leuk) en wandel daarna verder totdat ik bij een straatkraampje kom waar ze warme maiskolven verkopen. Ik neem er één met een beetje boter en zout. Met de maiskolf in de ene hand, m’n bal in de andere wandel ik rustig maar voldaan door hectisch Rio verder naar huis.

Terwijl ik de trappen oploop van Nossa Senhora de Fatima (zie foto; ik woon helemaal boven) realiseer ik me dat alles wat ik heb gedaan eigenlijk zo eenvoudig en puur was. Voetballen, strijden, zweten, voeten in het zand, een cocosnoot, een hapje, een drankje en een vriendelijk praatje. Eenvoudig. Maar het gevoel wat ik er aan overhoud is heerlijk. Ik ben moe van het voetballen maar zit boordevol positieve energie. Alle potentiële zenmeesters in mijn hoofd zitten op één lijn en zijn aan het chillen in een stad waar meer lawaai is dan rust. Puur en eenvoudig dus, ook dat is Rio de Janeiro. Misschien is die eenvoud voor mij uiteindelijk wel het mooiste van deze geweldige stad. Een stad waar ik nog steeds elke dag van geniet.

Reistip: Ga je naar Rio? Go slowely. Er is teveel om in korte tijd te doen. Wat je doet, doe het goed.

• Lees hier: Wat is Acai (Wiki)
• Lees hier: Good food low budget in Lapa
• Lees hier: The secret of Santa Teresa
• Zoek en boek: Reizen naar Zuid Amerika

..

,,